Wiele header afbeelding

Emotionele ondersteuning

Wanneer u een geliefd persoon verliest, kan uw hele leven op zijn kop staan. Het overlijden van partner, kind, ouder of andere naaste kan diep ingrijpen. Ook een echtscheiding of verlies van baan kan heftige gevoelens van rouw opleveren. Hoe nauwer de band was die u met deze persoon of situatie had, des te intenser deze gevoelens kunnen zijn.

Gevoelens bij rouw kunnen heel tegenstrijdig zijn. Ontreddering en woede, ontkenning, diepe verslagenheid, maar ook opluchting, alles kan de revue passeren. U blijft zich misschien vragen stellen of verwijten maken:
“Had ik toen maar …” Of het kan zijn dat u juist helemaal verdoofd bent, gevoelloos.

Mensen in onze dagelijkse omgeving weten soms niet zo goed om te gaan met rouw en verdriet, ze zijn er verlegen mee. Veel mensen staan er ook niet zo bij stil dat rouw heel grillig kan verlopen en dat rouw zich bij iedereen weer anders uit. Zo kunnen jaren later nog gevoelens van intens verdriet de kop opsteken. Dat wordt door de omgeving niet altijd begrepen. En dat kan weer maken dat u erg aan uzelf gaat twijfelen. Ook kinderen die in hun gezin / nabije omgeving een overlijden meemaken, hebben het zwaar. Ze willen graag ‘normaal’ behandeld worden, terwijl ze ook met veel vragen en zorgen kunnen rondlopen.

Ik kan u ondersteunen om de pijn van het gemis onder ogen te zien, of samen met u zoeken naar manieren om met dat gemis om te gaan. Ook in situaties waarin sprake is van een ernstige ontwrichting in uw leven en dieperliggende problematiek (verstoorde rouw).

Iets meer over rouwen

De meeste rouwervaringen vertonen een aantal gemeenschappelijke kenmerken
(door rouwdeskundige William Worden in 1992 ‘rouwtaken’ genoemd):

  • – aanvaarden van de realiteit van het verlies;
  • – doorleven van de pijn en het verdriet;
  • – aanpassen aan het leven zonder de ander;
  • – de overledene emotioneel een plek geven en
  • – de draad van het leven weer oppakken.

Deze ‘taken’ kunnen door elkaar heen lopen. Het rouwen kan bij de één langer duren dan bij de ander. Ook al ervaren nabestaanden op een gegeven moment hun leven weer als zinvol, toch gaat bij sommigen de pijn nooit helemaal over, of steekt die bij sommige gelegenheden (verjaardagen enz.) weer de kop op. Dat is heel gewoon.

Vroeger werd wel gesproken van “de vijf stadia van verdriet”: ontkenning, woede, marchanderen, depressie en aanvaarding. Deze stadia waren ooit benoemd door de arts Elisabeth Kübler-Ross om aan te geven welke uiteenlopende emoties een nabestaande (of een stervende) kan ervaren. Ze zijn niet bedoeld om te zeggen dat al die stadia ook door iedereen moeten worden doorlopen, of zelfs in die volgorde. Daarvoor is rouw veel te persoonlijk. Dus ook kunnen de emoties die mensen ervaren heel verschillend zijn.